दिग्दर्शक: झॅक क्रेगर | कलाकार: ऑस्टिन अब्राम्स, झॅक चेरी, कली रीस, पॉल वॉल्टर हाउझर | प्रदर्शन: १८ सप्टेंबर २०२६ | कालावधी: ९५ मिनिटे | रेटिंग: ★★★★☆ (४/५)
मनोरंजन – Resident Evil Movie Review वाचकांसाठी सादर करत आहोत. कॅपकॉमच्या लोकप्रिय व्हिडिओ गेमवर आधारित या फ्रँचायझीचा सातवा चित्रपट झॅक क्रेगर यांनी दिग्दर्शित केला आहे. ‘बार्बेरियन’ आणि ‘वेपन्स’ सारख्या गाजलेल्या चित्रपटांसाठी ओळखल्या जाणाऱ्या क्रेगरकडून या रीबूटबाबत मोठ्या अपेक्षा होत्या. ऑस्टिन अब्राम्स प्रमुख भूमिकेत असलेला हा चित्रपट १८ सप्टेंबर २०२६ रोजी प्रदर्शित झाला. (जयंती २ का बघावा? वाचा सविस्तर)
कॅपकॉमच्या याच नावाच्या व्हिडिओ गेम मालिकेवर आधारित आतापर्यंत सहा-सात चित्रपट येऊन गेले, आणि प्रत्येक वेळी प्रेक्षकांची तीच तक्रार असायची — “हे तर फक्त गोळीबार आणि झोम्बी, खेळाची खरी भीती कुठेच जाणवत नाही.” त्यामुळे जेव्हा ‘बार्बेरियन’ आणि ‘वेपन्स’ सारख्या धक्कादायक चित्रपटांसाठी ओळखला जाणारा झॅक क्रेगर या फ्रँचायझीचा रीबूट करणार आहे असे कळले, तेव्हा साहजिकच शंका होती. सुदैवाने, ही शंका पहिल्या पंधरा मिनिटांतच फोल ठरते.
Resident Evil Movie Review: कथा आणि सुरुवात कशी आहे
गोष्ट सुरू होते ब्रायन (ऑस्टिन अब्राम्स) या मेडिकल कुरियर बॉयपासून. त्याच्या प्रेयसीने नुकतेच त्याला सांगितलेले असते की ती गर्भवती आहे — आणि त्याची प्रतिक्रिया फारशी चांगली नसते. डोक्यात हाच गोंधळ घेऊन तो एक पार्सल रॅकून सिटीतील हॉस्पिटलमध्ये पोहोचवायला निघतो, कारण त्या डिलिव्हरीचे पैसे नेहमीपेक्षा दुप्पट मिळणार असतात. पण रॅकून सिटी! तिथे काहीतरी वाईट घडणारच, हे प्रेक्षकाला माहीत असते — आणि पुढच्या ९० मिनिटांत तेच घडतही राहते, न थांबता.
दिग्दर्शन आणि अभिनय — क्रेगरची जादू आणि अब्राम्सची कामगिरी
क्रेगरचे सर्वात मोठे यश म्हणजे त्याने गेम खेळण्याचा जो ‘फील’ असतो — दारं उघडताना छातीत धडधडणे, दारूगोळा किती उरलाय याची सतत चिंता, कोणत्याही क्षणी काहीतरी समोर येण्याची भीती — तोच अनुभव पडद्यावर हुबेहूब उतरवला आहे. हा चित्रपट गेम खेळलेल्या आणि न खेळलेल्या दोघांसाठीही तितकाच परिणामकारक ठरतो, कारण इथे जुन्या लोअरचा भडिमार नाही, उगाच इस्टर एग्ज कोंबलेले नाहीत. एक साधी, स्वतंत्र कथा आणि एक अत्यंत भेदरलेला नायक — बस्स, एवढेच पुरेसे आहे.
ऑस्टिन अब्राम्सबद्दल खास उल्लेख करावाच लागेल. तो कुठेही “हिरो” वाटत नाही — तो धावतो, धापा टाकतो, ओरडतो, रडतो, आणि प्रेक्षक त्याच्यासोबत तेच सगळे अनुभवतो. साधारण असणे हीच त्याची ताकद आहे, आणि याच गोष्टीमुळे भीतीचे क्षण जास्त खरे वाटतात. गंमत म्हणजे, जितका हा चित्रपट घाबरवतो, तितकाच तो हसवतोही. क्रेगरची कॉमेडीची पार्श्वभूमी (तो ‘व्हाइटेस्ट किड्स यू नो’ या कॉमेडी ग्रुपचा सदस्य होता) इथे स्पष्ट दिसते — सर्वात भयानक क्षणीही एखादा विनोदी संवाद येतो आणि थिएटरमध्ये हशा पिकतो, पण त्यामुळे भीतीचा प्रभाव कमी न होता, उलट वाढतोच.
सकारात्मक व नकारात्मक बाजू: काय चुकले, काय जमले
अर्थात, हा चित्रपट पूर्णपणे परिपूर्ण नाही. रचना थोडी सरळसोट आहे — जंगल, मग शेत, मग शहर, गटार, हॉस्पिटल आणि शेवटी लॅब असा एका पातळीनंतर दुसरी पातळी असा प्रवास वाटतो, जणू खरोखरच एखादा व्हिडिओ गेम खेळत आहोत. काहींना हे आवडेल, काहींना पुन्हा-पुन्हा तेच वाटू शकते. तसेच रक्त आणि हिंसाचार अगदी टोकाचा आहे — डोकी फुटतात, अवयव लोंबकळतात — त्यामुळे कमकुवत मनाच्या प्रेक्षकांनी सावध राहावे (सिनेमाला R रेटिंग उगाच मिळालेले नाही).
पण एकंदरीत, गेल्या अनेक वर्षांत आलेला हा सर्वोत्तम ‘Resident Evil‘ चित्रपट आहे, यात शंका नाही. मिला जोवोविचच्या जुन्या सिनेमांनी जे एक्शन-पॅक्ड तमाशा दिला, त्यापेक्षा हा चित्रपट खूपच वेगळा आणि गेमच्या मूळ आत्म्याशी प्रामाणिक आहे. जर तुम्हाला थिएटरमध्ये जाऊन खऱ्या अर्थाने घाबरायचे असेल, आणि सोबतच थोडे हसायचेही असेल, तर हा चित्रपट या आठवड्यातील तुमची सर्वोत्तम निवड ठरू शकतो.
प्रकाश हांडे हे News34.in चे संपादक असून चंद्रपूर, गडचिरोली व विदर्भातील राजकारण, गुन्हेगारी, सामाजिक आणि स्थानिक घडामोडींवर वृत्तांकन करतात. पत्रकारिता क्षेत्रातील अनेक वर्षांचा अनुभव असून ते डिजिटल न्यूज आणि तपास वृत्तांकनात सक्रिय आहेत.
